Hallo lieverds,
de psycholoog maakte laatst een heel mooie vergelijking en die wil ik nog delen met jullie.
Ze probeerde mijn ouders ana als volgt uit te leggen.
Stel je je grootste angst eens voor, bijvoorbeeld, een gigantische vuurzee.
Eten is voor een ana/eetstoornis-patiënt zo'n gigantische vuurzee.
Achter die vuurzee zit de toekomst, een opleiding, kinderen krijgen, onbezorgheid etc.
Maar als er voor je toekomst zo'n grote vuurzee te overwinnen ligt, krijgt een ana eigenlijk
ook geen zin meer in de toekomst. Ze worden neerslachtig, depri, blijven juist bij het eet-gedoe hangen e.d.
Eten, niet-eten, afvallen, compenseren, sporten is dan het enige wat ze voor zich zien, net als een vuur dat als een blikvanger voor je op komt. De toekomst vervaagt voor hen, ze zien hem niet door de angst, het vuur/het eten die tussen hen en de toekomst in staat.
Wanneer een eetstoornis overwonnen moet worden, aangezien je anders geen toekomst hebt, moet een ana dus eerst helemaal DOOR het vuur.
Welk persoon dan ook, zou nou vrijwillig en/of fluitend door een vuur gaan?
Niemand, want je bent als de dood voor dat vuur.
Soms wagen ze zich aan de strijd, maar branden zich en rennen juist harder van het vuur vandaan: dieper hun eetstoornis in.
Wanneer ze te overdreven gepusht worden, gedwongen worden om te eten, kun je het ook zien als iemand
die een persoon zo het vuur in wil duwen.
Wat zou van bijna elk persoon de reactie zijn als die in een vuur geduwd zou worden?
Die zou van schrik op nog grotere afstand van het vuur gaan staan!
Oftewel: weer dieper hun eetstoornis in.
Moeten een ana dan helemaal niet gepusht worden het vuur/de strijd met het eten te overwinnen?
Jawel, steun is het belangrijkste wat er is!
maar met de juiste hulp leren ze hoe ze door het vuur heen de toekomst kunnen zien,
dat het de moeite is door zo'n vuur te moeten gaan ookal is het een zwaar gevecht waar bij ze zich misschien zullen branden.
Hulp kan je wel leren bijv. hoe je je tegen het vuur kan beschermen en vechten, oftewel: hoe je je angst over eten kan verkleinen waardoor het je leven minder beheerst en het eten niet meer als een angstig vuur gezien wordt.
Ik hoop dat ik het juist heb weten te verwoorden want het is een beetje van de psych en een beetje van Leo/mij ;)
Lieverds, achter dat kut eten waar we zo bang voor zijn, waar we controle over willen, waar we 24/7 mee bezig zijn, ligt een toekomst. Maar dan moeten we wel de strijd tegen onze es aangaan!
Want die es is een gigantische vuurzee en hoe groter en verder het vuur reikt als je niet ZELF kiest om te vechten.
De keus zou altijd bij jou liggen.
Ze kunnen je opnemen en je leven redden met sonde-voeding...
Maar uiteindelijk,
BEN JIJ DEGENE DIE HET MOET DOEN.
I love you all, hopelijk hebben jullie wat aan dit verhaaltje en zullen we ooit de toekomst weer zien want blijkbaar is het afvallen niet de weg naar de gelukkige toekomst waar we op hoopten.. maar juist een gigantisch obstakel dat ons bij de toekomst vandaan houdt....
xoxo Leonie
| 
